روزانه های سینماییبازی های رایانه ای،ویدیو، دیجیتال،نمایش خانگی، رسانه های تصویری،مدیریت فرهنگی،سینمای ایران |
||
تجربه تولید و عرضه سریال برای شبکه نمایش خانگی که تاکنون با توقف احتمالی سریال قهوه تلخ، کندی و تاخیر در تداوم تولید و عرضه سریال قلب یخی و نیز تولید سریال تازه ای تحت عنوان ساخت ایران تجلی یافته است، با ملاحظاتی همراه است که اجمالا" به آن اشاره می شود:

- سرمایه گذاری برای تولید وانتشار مجموعه های دنباله دار اختصاصا" برای شبکه ویدیویی نظیر آنچه که در ایران مشاهده می شود، در کمتر کشوری صورت می گیرد. این عمل بیشتر واکنشی در برابر فقدان شبکه های خصوصی تلویزیونی و سایر کانال ها و شبکه های کابلی و ماهواره ای مجاز است. به عبارتی در سایر کشورهای جهان عموما" شبکه ویدیویی ساحتی برای بازپخش آثار پر مخاطب و نسبتا" ماندگار است. به همین خاطر تیراژ عناوین در شبکه ویدیویی چندان قابل اعتنا نیست.
- کمبود سرمایه در اینجا باعث شده است که سرمایه گذاران تولید و پخش سریال را بطور همزمان مد نظر قرار دهند تا از رهگذر فروش و بازگشت سرمایه نقدینگی لازم را به پروژه تزریق کنند. بدین خاطر چنانچه اثر از بازار جواب و بازخورد دلگرم کننده ای را به خاطر کیفیت اثر یا تکثیر غیر قانونی؛ نگیرد، سایه تردید بر پروژه دامن گستر شده و توجیه اقتصادی برای ادامه کار با تردید روبرو می شود.
- درگیر شدن تیم سازنده در پروسه سخت تولید، تکثیر صنعتی و پخش و توزیع، انرژی و توان بسیاری را از آنها می گیرد. بروز اشکال و موانعی که بیشتر ریشه در ساختارهای سنتی پخش، ناامنی و احتمال سرقت اثر، ملاحظات فنی و کمبود زیر ساخت های صنعتی دارد، سبب تاخیر در عرضه بموقع اثر شده و گسستگی ارتباط بیننده با قسمت های متوالی سریال را در پی خواهد داشت. متن کامل این یادداشت را در وب سایت روزانه های سینمایی بخوانید.
توقف احتمالی تولید یکی از سریال های شبکه در نیمه راه، تاخیرهای پی در پی عرضه یکی دیگر از سریال هایی که به پایان فصل دوم خود نزدیک شده است، موضوعی قابل تامل برای سرویس تلویزیون و رادیوی خبرگزاری ایسنا برای تهیه سه گزارش شده است.
در اولین گزارش تحت عنوان " کاش مهران مدیری خوش قول بود" نویسنده گزارش با اشاره به چگونگی تولید و عرضه نخستین سریال های شبکه نمایش خانگی نظرات مردم را در باره انتشار نامنظم آنها بازتاب داده است. دیدگاه های متفاوت اما جالب توجه پرسش شوندگان حاکی از علاقه مخاطبان به سریال های شبکه است و بسیاری از آنها با تاسف عمیق از بی اعتنایی به خواست افکار عمومی از سوی تهیه کنندگان سریال ها گله کرده اند.
ایسنا در گزارش دوم خود تحت عنوان" مخاطب حلقه گمشده شبکه نمایش خانگی" مروری دارد بر اظهارات تنی چند از عوامل سریال قهوه تلخ که خر از توقف تولید سریال داده اند. نویسنده با فرض صحت خبرهای منتشره در این باره، بی اعتمادی مخطب به شبکه را کمتری عارضه چنین اتفاقاتی دانسته است.
ظاهرا" تلخ کامی مخاطبان از وقفه طولانی در انتشار فصل دوم سریال قهوه تلخ و انتقاد از بی نظمی در توزیع قسمت های باقیمانده از فصل دوم قلب یخی، سبب واکنش تهیه کننده کم حرف سریال یعنی طباطبایی شده است. گزارشگر ایسنا با توجه به سخنان طباطبایی این تیتر را برای سومین مطلب تولیدی خود برگزیده است." عذر خواهی تهیه کننده قلب یخی از مخاطبان"
در همین رابطه مجله همشهری جوان نیز پرونده ای را گشوده است که شنبه آینده آن را خواهید خوند. یادداشت نگارنده با آن هفته نامه همزمان از طریق این وبلاگ و وب سایت روزانه های سینمایی منتشر خواهد شد.
وزیر محترم ارشاد گفته است، از آنجا که موضوع بعضی از فیلم های سینمایی مربوط به کلان شهرها است، اکران این فیلم ها در شهرستانها موضوعیت ندارد و سبب دغدغه و دلمشغولی خانواده ها می شود. ایشان اکران محدود فیلم هایی از این دست را راهی برای جلوگیری از توقیف فیلم ها دانسته است. نظر مترقیانه مقام وزارت که به پشتوانه مطالعاتی معاونت سینمایی وزارت متبوعش متکی است، بی شک راهگشای بسیاری از مشکلات موجود در این زمینه است و خبر خوشی برای فیلمسازانی است که فیلم شان در دایره تعریفی که جناب وزیر داده است، قرار می گیرند.

سوالی که از پی این تدبیر خردمندانه مطرح می شود آن است که تکلیف فیلم هایی از این دست در شبکه ویدیویی چه خواهد یود؟ گیرم فیلمی مناسب اکران عمومی در سینماهای سراسر کشور نبود و تصمیم بر آن شود که فقط در تهران و کلان شهرهای کشور به نمایش درآید، اگر همین فیلم بخواهد به شبکه نمایش خانگی راه بیابد چگونه می توان حد و مرزی را برای آن مشخص کرد؟ آیا اینگونه آثار به اعتبار قید محدودیتی که بر پیشانی اشان خورده است، قابلیت عرضه ویدیویی را پیدا نخواهند کرد؟ در اینصورت حاصل جمع اکران محدود و نداشتن جواز ویدیویی ضرر و زیان محسوسی را به تهیه کننده فیلم وارد می آورد و وی دو قبضه مکافات خواهد شد. از سوی دیگر چنانچه فرض را بر آن بگذاریم که تیم سازنده فیلم، متعهدانه و از منظر آسیب شناسانه موضوعی را هنرمندانه مقابل دوربین برده اند، آیا رواست که در ازای چنین نگرشی نقره داغ شوند و راه بازگشت سرمایه اشان ناهموار گردد؟ متن کامل این یادداشت را در وب سایت روزانه های سینمایی بخوانید.
هر شبکه تلویزیونی را که می بینی، ایستگاه های رادیو را که تغییر می دهی، یک پیام ثابت و مکرر در همه آنها مشاهده می کنی؛ دعوت از مردم برای تهیه و خرید گیرنده دیجیتالی. چند ماهی است که معرفی سیستم جدید مبدل آنالوگ به دیجیتال و تاکید بر وضوح و کیفیت بالای صدا و تصویر آن، شالوده زیرنویس ها، پخش آنونس های دیداری و شنیداری، مصاحبه ها و گفتگوها و اجراهای پلاتویی مجریان صدا و سیما شده است. در اینکه انجام این کار ضروری است و سبب افزایش ضریب نفوذ برنامه های شبکه های تلویزیونی در منازل می شود، تردیدی نیست. این اقدام پاسخ خوبی به همه کسانی است که با خرید نسل جدید تلویزیون های مسطح، از کیفیت نازل تصویر – آنالوگ- شبکه های سراسری سیما، گله مند بودند و ناگزیر با نصب دیش و رسیور در زمره تماشاگران تلویزیون های ماهواره ای قرار می گرفتند.
![]()
در هفتاد روزی که از عمر وب سایت روزانه های سینمایی و از اسباب کشی من از وبلاگ به آن سایت عرصه می گذرد، واکنش های متعددی از سوی دوستان در این باره ابراز شده است. دوستانی این کار را ستوده و از آن به ایجاد ظرفیت تازه برای پوشش دادن اخبار و تحولات شبکه یاد کرده اند و عده ای نیز این مزیت را به قیمت تحلیل رفتن و تضعیف گفتگوها و بازخورد نظرات خوانندگان که در کامنتها متجلی می شد، محسوب می کنند. از نظر این مخاطبان در وبلاگ این فرصت فراهم بود که بصورت کاملا" متمرکز پیرامون موضوع واحدی دیدگاه های موافق و مخالف درج شود و شور زاید الوصفی بر فضای گفتگو و مفاهمه سایه گستر شود.

در جلسه دیدار اتحادیه تهیه کنندگان سینمای ایران با فرماندهی پلیس اطلاعات امنیت تهران بزرگ یکی از تهیه کنندگان حاضر با اشاره به اینکه در دوره قبلی از رهگذر همکاری اتحادیه و پلیس امنیت تهران قیمت رایت فیلم های ایرانی به رقم ششصد میلیون تومان رسید و تیراژ نسخه های ویدیویی به بیش از یک میلیون عدد بالغ گردید، تلویحا" اظهار امیدواری کرده است که آب رفته به جوی بازگردد و دوران طلایی گذشته تکرار گردد. شک نیست که اعداد و ارقام ادعایی سخنگوی محترم مقرون صحت است و نتایج خوبی از عملیات و اقدامات پلیس در نویت قبل به دست آمد اما همانطور که فرمانده پلیس هم تصریح کرده است با دستگیری و معرفی متخلفان و مجرمان به مرجع قضایی کار به اتمام نمی رسد و ظاهرا" آنطور که ایشان گفته است بسیاری از پرونده ها به نتیجه روشن و قطعی نرسیده است و ای بسا ادامه این روند یعنی متناسب نبودن جرم با کیفر و مجازات تعیین شده و یا اطاله دادرسی، حاصل زحمات اطلاعاتی وعملیاتی ماموران را به هدر داده و سبب کاهش انگیزه آنان گردد. متن کامل این یادداشت را در وب سایت روزانه های سینمایی بخوانید.
در برنامه گفتگوی خبری یکشنبه شب شبکه دوم سیما با معاون امور سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که بعضی از جراید آن را به مصاحبه ای تند و انتقادی تعبیر کرده اند، یک منتقد سینمایی که مصاحبه کننده را یاری می کرد، با اشاره به اینکه تجربه نشان داده است که سینماگران از پیش خود صاحب ایده و تفکر نیستند، معاون سینمایی را به خاطر کم کاری در تشکیل اتاق فکر مورد انتقاد قرار داد و گفت باید مثل سینمای امریکا، مدیریت سینمای ایران نیز به فیلمسازان از طریق جذب نخبگان خط و ربط دهد و سیاهه ای از موضوعات قابل کار را که ترجیحا" با سیاست ها و اولویت های نظام قرابت دارند، به آنها پیشنهاد دهد. در نقد این دیدگاه منتقد محترم ملاحظاتی به نظرم می رسد که با شما خوانندگان در میان می گذارم.
- سینمای امریکا بر پایه اقتصاد غیر دولتی و خصوصی استوار است و دولت ها حداقل در ظاهر مستقیما" سفارشاتی به فیلمسازان نمی دهند. مضافا" که عمر کوتاه دولت ها اقتضای چنین کاری را نمی دهد. البته این واقعیت بدان معنا نیست که لابی های قدرت و ثروت در پس تولید بعضی از فیلم ها وجود نداشته باشند و معرکه گردان فیلم های جهت دار و هدفمند نباشند. در ایران نیز تاکنون منعی برای ورود پاره ای از مجامع برای سرمایه گذاری یا حمایت از تولید فیلم های مورد نظر نبوده است و اگر نقش پر رنگ مجامع و سازمانهای وابسته به نظام را در سینما نمی بینیم، این امر به دلیل فقدان انگیزه نزد خود آنهاست و رغبتی برای این کار نشان نداده اند. متن کامل این یادداشت را در وب سایت روزانه های سینمایی بخوانید.