اینجا چراغی روشن است اگر...

- انتقاد شدید و بی امان علیه تولیدات نازل ویدیویی البته با لاپوشانی آثار مشابه سینمایی
- حمله به موسسات ویدیو رسانه بخاطر سرمایه گذاری در تولید و یا خرید امتیاز کارهای ویدیویی به قیمت طفره رفتن از خرید فیلم سینمایی ایرانی یا ارزان خریدن آنها
- وجود باندهای مافیایی در پس پرده تولید و عرضه فیلم و برنامه در شبکه ویدیویی و تنگ شدن فضا برای سینماگران
در یک نگاه تحلیلی به نظر می رسد در ورای اعتراضاتی از این دست نکاتی نهفته است که می توان قدری در باره آنها تعمق کرد.

کو سینما؟
 با کاهش تماشاگران سینما طی یک دهه اخیر، کمبود فاحش سالن سینما در بسیاری از نقاط کشور و فقدان تجربه تماشای فیلم در سینما بین میلیونها نفر از هموطنان شهر نشین، اشباع نیاز تصویری بسیاری از مخاطبان به فیلم و سریال توسط رسانه ملی که در واقع مصداق اتم free tv  - تلویزیون رایگان- است، دلخوش کردن به بازگشت سرمایه  از طریق گیشه خوش خیالی محض است و بعید است سراب گیشه بتواند کام عطشان سرمایه گذاران را سیراب سازد. ایضا" سهولت دسترسی مردم به انواع شبکه های ماهواره ای و نسخه ویدیویی فیلم های روز دنیا با کیفیتی مطلوب، کنش و رفتار مردم علاقمند به فیلم و سینما را بشدت تحت تاثیر قرار داده است. نمیدانم به این موضوع دقت کرده اید یا نه؟ وقتی شبکه ای در حال پخش فیلم یا سریالی است، تعمد دارد تا به دفعات از طریق زیر نویس به بیننده اعلام کند دقایق و یا ساعتی بعد فیلم ها و سریال های دیگری در همین شبکه یا سایر شبکه ها آماده ی نمایش هستند. تو گویی مردم هیچ کار دیگری جز تماشای فیلم و سریال در ساعات مختلف شبانه روز ندارند و بنا نیست به چیزهای دیگری در محیط پیرامونشان بیندیشند و لختی هم در خلسه مطالعه و تفکر در امور واقع قرار گیرند. حاشیه نروم،غرض آنکه تهیه کنندگان سینما خداوکیلی چشم انداز روشن و امیدوار کننده ای از اکران فیلم  و درآمد حاصل از آن ندارند.


برو این دام بر مرغ دگر نه
 بی اغراق نود درصد تولیدات سالانه سینمای ایران در تلویزیون به نمایش درنمی آیند و از این حیث یکی از شگفتی های و عجایب دنیا را به نام خودمان رقم  زده ایم. به گزارش نشریه فوکوس که همزمان با بازار کن منتشر شد، ایران با تولید بیش از یکصد فیلم در سال 2010 در سکوی یازدهم جهان قرار گرفت. جالب است که تعداد فیلم های روز سینمای ایران که در همین سال میلادی از رسانه ملی پخش شده اند، شاید به عدد انگشتان یکدست هم نرسد.! بدین ترتیب از دیگ سیما آبی برای سینما گرم نمی شود، سهل است، تنها برنامه ی مرتبط با سینمای تلویزیون- هفت- هم متاسفانه به هر دلیل آنگونه که باید و شاید انتظارات را برآورده نمی سازد و اصراری ندارد، تا از طریق ارتباط مستقیم با مقامات ارشد استانها از آنها بپرسد برای سینما چه کرده اند و چرا اعتبارت و تسهیلات آنها برای تولید فیلم، ساختن سینما و احتیاجاتی از جنس سینما هزینه نمی شود. بنابراین یکی از راههای بازگشت سرمایه فیلمسازان که به جام جم منتهی می شود، سالهاست مسدود شده است.
محمل بدارای ساربان
 بارها گفته شده که کاهش تماشاگران سینما، به معنی قطع ارتباط مردم با سینمای ایران نیست. روزانه دهها هزار نفر از هموطنان جان، خواسته یا ناخواسته در ناوگان های مسافری کشور اعم از ریلی یا اتوبوس های بین شهری، تازه ترین فیلم های سینمای ایران را که رخت ویدیو به تن کرده اند، می بینند و علائق خود را در آنها دنبال می کنند. اما از بد حادثه از این خوان گسترده هم چیزی دست تهیه کنندگان سینمای ایران را نمی گیرد. خیلی که به حضرات مسئول در سازمان های ناظر فشار می آوریم می گویند؛ اولا" فیلم غیر مجاز نشان نمی دهند. ثانیا"از فروشگاه ها نسخه اصلی فیلم را تهیه می کنند.!
بنابراین می شود حدس زد که در غیاب بسیاری از ظرفیت ها و منابعی که هر یک می توانند  به تنهایی سبب رونق اقتصادی سینمای ایران شوند، دست به نقد ترین دستاویزی که می توان بار همه انتظارت را بر دوش آن نهاد ویدیو است. در واقع ویدیو رسانه ها حکم همان کنیز مطبخی ای را پیدا می کنند که در غیاب پریرویان مغتنم شمرده می شوند.! به این مطلب توجه کنید در بسیاری از مواقع - بر خلاف دیگر کشورها - سهم و درآمد تهیه کنندگان سینمای ایران از محل فروش رایت ویدیویی فیلم شان بیش از درآمد اکران آنهاست. همین سال گذشته مجموع فروش فیلم ها در اکران حدود سی میلیارد تومان بود. از این رقم با کسر سهم سینمادار و هزینه های پخش، کمی بیش از ده میلیارد تومان به حساب تهیه کنندگان واریز شده است. در حالیکه در همان سال حدود 15میلیارد تومان بابت خرید رایت ویدیویی فیلم ها از سوی موسسات ویدیو رسانه به سینمای ایران پول تزریق شده است.! البته این خرق عادت عوارضی هم دارد. از جمله آنکه به دلیل شیوع کپی کردن فیلم در شبکه ویدیویی و تنگناهای عرضه و پخش، ادامه وضع موجود برای موسسات ویدیو رسانه با سختی و مشکلات زیادی روبرو است. کمترین توقع تهیه کنندگان آن است که حداقل دوسوم هزینه های تولید فیلم شان از راه ویدیو تامین شود و فارغ از آنکه فیلم در اکران چه مقدار فروش داشته است و از چه کیفیت فنی و هنری برخوردار است، مرتبا" بر طبل این مطالبه می کوبند. در سینمای جهان بطور معمول یک سوم هزینه فیلم های مقبول و پرمخاطب از رهگذر عرضه فیلم به شبکه ویدیویی تامین می شود. اگر تا دیروز اعطای امتیاز فیلم خارجی به موسسات، اهرم حمایتی دولت به شمار می رفت،
امروز با وجود شبکه های زیر زمینی که زودتر از شبکه رسمی ویدیو مبادرت به عرضه فیلم می کنند و به دلایل پیش گفته؛ نوعی احساس اشباع در مخاطب پدید آمده است، چنین اهرمی کارایی خود را حداقل به اندازه گذشته از دست داده است. کاهش محسوس تیراژ فیلم های شبکه بویژه در زمینه فیلم های خارجی گویای وضعیت متفاوت شبکه نسبت به گذشته است.
در یک جمع بندی
 ادامه فشارهای غیر منطقی تهیه کنندگان به موسسات ثمرات خوبی را در پی نخواهد داشت و ممکن است موسسات را به واکنش متقابلی وادار سازد. واکنشی نظیر اکتفا کردن به خرید حداقل سه عنوان فیلم ایرانی در سال، کمترین کاری است که موسسات می توانند بدان متوسل شوند تا بدین ترتیب از منظر مقررات رسمی هم به کم کاری متهم نشوند.
همانطور که پیش از این هم گفته شده است، فیلم های ویدیویی بیشتر توسط شرکت های تولید فیلم های غیر سینمایی تولید می شوند و نقش موسسات ویدیو رسانه در ساخت آنها چندان پررنگ نیست. کم شدن شیب چنین تولیداتی در شش ماهه اخیر که البته نفی کامل آنها را در بر نخواهد داشت، تکرار انتقادات با همان حجم و شدت گذشته را غیر منصفانه جلوه می دهد. مگر آنکه قصد تهیه کنندگان آن باشد که با این هجمه ی رسانه ای و آتش تهیه ی سنگین، فضایی را ایجاد کنند تا موسسات ویدیو رسانه در برابر قیمت های مورد نظر آنها تمکین نشان دهند و داشته های خود را یکسره در انبان سینمای ایران بریزند. تجربه نشان داده است که مخاطبان شبکه عموما"از آثار سینمایی بیش از ویدیویی استقبال می کنند. مگر آنکه کیفیت فیلم ویدیویی بر فیلم سینمایی چربش داشته باشد.!
 به هر حال امسال نیز موسسات موجود و آنهایی که به فهرست موسسات افزوده خواهند شد، بخش قابل توجهی از تولیدات سینمایی کشور را با توافق تهیه کنندگان خواهند خرید و چراغ شبکه را روشن نگاه خواهند داشت. اگر تهیه کنندگان توقعات معقولی داشته باشند، تعداد بیشتری از آثار سینمایی به شبکه عرضه خواهند شد. در غیر اینصورت توان موسسات تحلیل رفته و به همان نسبت فرصت نمایش فیلم های سینمایی در شبکه از دست خواهد رفت.

/ 17 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
محمد

به به می بینم که اقای فروتن شما هم به نوعی غیر مستقیم تهیه کنندگان رو تهدید می کنید.خوبه حرفی رو که خیلی وقت پیش باید می زدید.اما خوبه که الان هم گفتید[دست]

فرید

آقای فروتن عزیز شما گفته بودید سری جدید سریال قلب یخی اوایل تیر عرضه خواهد شد ولی در سایت ویدئو رسانه اعلام شده تا یک ماه دیگر. مجموعه ی جدید قهوه ی تلخ نیز نیامد و معلوم نیست باز به چه دلیل این اتفاق افتاد. لاست را که قرن 21 و پارس ویدئو فراموش کردند. تا آن جایی که من میدانم از لاست استقبال بدی نشد.در اهواز بعضی از مجموعه های لاست عرض 2 هفته نایاب شدند. فیلم های خارجی مطرح از جمله:آواتار-شرلوک هولمز(سری جدید)-شاهزاده پارسی-2012 -هری پاتر و جام آتش-جعبه ی درد و ده ها فیلم سینمایی مطرح دیگر که ماه ها یا حتی چند سال از دوبله و چند ماه یا چند سال از اخذ مجوزشان می گذرد هنوز توزیع نشده اند. سریال فرینج با اینکه مجوز گرفته باز هم به بازار نیامده.سریال نابودگر و چندین سریال مجوز گرفته ی دیگر. انیمیشن های جدید و روز دنیا دوبله می شود و مجوز می گیرند اما ماه ها توزیع نمی شوند و... فیلم های ایرانی با هزار وعده و با اعلام تاریخ و... باز هم توزیع نمی شوند . بازی های رایانه ای ساخت داخل با تاخیر زیاد عرضه می شوند. اگر این ها توهین به مخاطب نیست پس چه توهین است؟ اگر این فیلم ها به بازار می آمدند که دیگر بازار

فرید

موسسات ویدئو رسانه رسالتی بر گردن دارند که متاسفانه هیچ یک به آن عمل نمی کنند. بعد هزاران تحلیل گر بیکار می آیند و می گویند مردم سریال های شبکه های ماهواره ای و فیلم های زبان اصلی سانسور نشده و... تماشا نکنند این ها ال اند و بل اند...هر چند این را قبول دارم ولی اگر مبارزه ای صورت نگیرد این حرف ها پشیزی ارزش ندارند.مبارزه با زور نیست مبارزه با این گونه سریال ها و فیلم ها بر عهده ی شما و صدا و سیماست.صدا و سیما که خواب است و هر چه شبکه های ماهواره ای بیش تر شده فعالیت صدا و سیما هم کم تر می شود .صدا و سیما فراموش کرده که سریال بسازد و فیلم سینمایی و انیمیشن درست نشان دهد و فقط برنامه های خود را به بحث های بیهوده می گذراند. موسسات ویدئو رسانه هم که فقط سود صد درصدی می خواهند و اگر ذره ای از سودشان کم شد خود را متضرر و ورشکسته اعلام می کنند و... اگر فیلم ها و سریال هایی که سریعاً بعد از اکران دوبله می شوند و سریعاً مجوز می گیرند به بازر بیایند معلوم است که خیلی ها به جای خرید نسخه ی زبان اصلی به خرید نسخه ی دوبله ی ان روی می آورند.موسسات هم همه چیز را در سود صد درصدی خود خلاصه کرده اند .هرچند هدف بردن سود است

فرید

... و سود بردن بسیار مهم است ولی نه به قیمت توهین به مخاطب. فکر می کنید اگر در دوبله ی فیلم ها و نیز سانسورشان دقت به خرج می رفت و زمان فیلمی به نصف کاهش نمی یافت بازهم این گونه مخاطب از دست می دادند. پس ویدئو رسانه هم رسالت خویش را فدای سود خود کرد و همانند صداو سیما به خواب زمستانی رفته و سرش را هم چون کبک در زیر برف کرده و به همه چیز بی توجه است.و فقط شعار می دهد که ما چه کردیم و چه کردیم و چه... متاسفانه موسسات مردم را احمق فرض کرده و قدرت انتخاب را از آن ها گرفته و با این اعمال به آن ها توهین می کنند... می دانید چرا این مطلب را نوشتم؟به خدا خسته شدم از بس که در زمان فراغت چیزی نه در تلویزیون دیدم و نه چیز به درد بخوری در بازار ویدئو رسانه برای خرید. این صدا و سیما و ویدئو رسانه مفت نمی ارزند و باید این ها را بگذارید در کوزه و آبش را بخورید... راستی سوالی داشتم که می خواستم بپرسم: چگونه ممکن است بازی های رایانه ای بدون مجوز که پخش شدگی بسیار زیاد تری نسبت به فیلم های زبان اصلی دارند به راحتی از سراسر کشور جمع آوری شوند ولی فیلم های زبان اصلی بدون سانسور نه؟ می دانم که حمایتی در پس این هاست.انکار ن

فرید

پیشنهاد من اینه که از طرف شما قانونی وضع بشه که مدت زمان معینی رو بین اخذ پروانه و توزیع محصول معین کنه تا موسسات اینگونه که گفتم به مردم توهین نکنند.

فرشاد عظیمی

جناب فرید چندین بار ذکر کرده اید که موسسات با رفتارشان به مردم توهین می کنند. عرضه کردن یک فیلم سینمایی با محتوای نازل شاید توهین آمیز باشد اما نفهمیدم عرضه نکردن یک محصول چگونه توهین محسوب می شود که شما می خواهید سقف زمان مشخصی بین اخذ پروانه و توزیع ایجاد شود. بدیهی است اگر محصولی در زمان معین به بازار عرضه نشود مخاطب اصلی خود را از دست خواهد داد و مردم از گزینه های دیگری برای دستیابی به اثر مورد نظرشان استفاده خواهند کرد. توجه داشته باشید موسسات نمی توانند قدرت انتخاب مردم را سلب نمایند فقط می توانند خود را از میان گزینه ها حذف نمایند.

رضا

جناب فروتن عزیز با نظر فرید در خصوص مدت زمان معین (و کوتاه) مابین اخذ پروانه و توزیع محصول کاملا موافقم و به شخصه هیچ عذر و بهانه ای را در این زمینه جایز نمی دانم. گاهی اوقات این مدت زمان برای موسساتی از قبیل قرن 21 به بیش از 1 سال!!!! می رسد. به قول شما در برنامه هفت موسساتی که می خواهند در شبکه ویدئو رسانه فعالیت کنند باید از قابلیت های مالی خوب برخوردار باشند.

رضا

جناب فروتن عزیز مطلب ذیل صحبت های آقای صمدی یکی از 2 نمایندگی پخش محصولات ویدئو رسانه در اهواز می باشد: در حال حاضر تعدادی از موسسات محصول خود را به شرکت های پخش می دهند و این یعنی گران شدن قیمت خرید برای نمایندگی ها(پخش الوند از فروش هر نسخه فیلم یکهزار تومان سود نصیبش می شود). در حال حاضر نیز قلب یخی را مثال زده می گفتند که پخش این مجموعه به پخش مواد غذایی عقاب سپرده شده است. در ضمن می گفتند این رواست که پس از چندین سال زحمت در این عرصه ما هم در کنار عرضه محصولات فرهنگی و در نمایندگی ها، کارتن های مواد غذایی و مواد شوینده گذاشته و پخش کنیم؟ و اینکه در صورت ادامه این روند انگیزه برای نمایندگی ها از بین رفته، یک به یک رو به انقراض می روند.

فرید

رضا عزیز با حرفت موافقم ولی حالا که اینترنت در دسترس بیش تر مردم هست حتی گذرا به یک سایت نظر بیندازند اخبار دوبله ی فیلم های سینمایی و ... زیاد می بینند.خود من و ده ها تن دیگر در این عرصه وبلاگ نویسی و وب نویسی می کنیم .روزانه ده ها نفر از این اخبار مطلع می شوند و و افراد زیادی منتظر این آثار می مانند.همان گونه که شما بارها از عرضه نشدن فیلم های ایرانی گله کردید من هم از عرضه ی فیلم های خارجی گله مندم.ویدئو رسانه باید به همه ی سلیقه ها جواب دهد.اگر می خواستم اسم موسسات را ببرم کم نبودند.موسسه ی که شما ازش نام بردید یکی از خوب های ویدئو رسانه در عرضه ی فیلم های خارجی هستند.اگر در عرضه ی فیلم های ایرانی کم کارند به آن ها حق می دهم.90 درصد فیلم های تولید داخل ارزش دیدن هم ندارند چه برسد به خریدن. در ضمن من هم ساکن اهوازم خوشحال می شم آدرس جدید جهان نما (آقای صمدی)رو بهم بدید.

شفیعی

مگه قرار نیست همه محصولات هولوگرام مخصوص ستاد داشته باشه پس چرا تصویر دنیای هنر سی دی فیلم سیازنگی را با همون هولوگرامای قدیمی خودش داده؟!!!