رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

حجت الاسلام رسایی در بخش پایانی برنامه تلویزیونی هفت از میدانداری بازیگران سینما و موسیقی در برنامه ها گله کرد و خواستار اهمیت دادن به کتاب و نویسندگان و مولفان شد. در اینکه تلویزیون و مطبوعات ما به سبک کشورهای غربی و شرقی آنقدر که به فیلم و سریال و حواشی آنها مثل زندگی بازیگران سینما و تلویزیون اهمیت می دهند و در ساعات مختلف و به بهانه های گوناگون سراغی از آنها می گیرند، تردیدی نیست. جای انکار هم ندارد که بسیاری از فرزانگان و دود چراغ خورده های این ملک در کنج گمنامی به عرقریزان روح مشغول هستند و  در کار تالیف و  پژوهشی سترگ از نقد جان خویش مایه می گذارند و خیلی هم در کانون خبرها و توجهات قرار ندارند. نقل این نیست که چون گردش مالی کتاب در این کشور بیش از سایر محصولات فرهنگی است، حق آن در  رسانه ها بویژه از نوع دیداری و شنیداری به درستی ادا نمی شود، مشکل آنجاست که اگر ما پیش نیازهای ورود به عصر تلویزیون و سینما را می گذراندیم و بقول اساتید علوم ارتباطات وقوف و درنگ بیشتری در کهکشان گوتنبرگ یعنی عصر چاپ و فراورده های  آن مثل کتاب و نشریه ،داشتیم، آنگاه با کوله بار پر بارتری سینما و تلویزیون را به دست می گرفتیم. متن کامل این یادداشت را وب سایت روزانه های سینمایی بخوانید.

/ 0 نظر / 13 بازدید