چرا بازی تاخیری؟(2)

 فقط به دنبال این بودیم که نشان دهیم ما می توانیم.! غافل از اینکه اینگونه برخوردها در دراز مدت سبب سلب اعتماد گیمرها از بازی های ایرانی خواهد شد. در حالی که با علم و اعتقاد به خلاقیت و توانایی جوانان ایرانی از این نکته هم نباید غافل بود که باید دید مزیت نسبی ما در صنعت بازی در چه نوع بازی ها و استفاده از کدام تکنیک هاست؟ درسی که از سینمای ایران باید آموخت این است که در یک سده گذشته کمتر پیش آمده است که سینماگران یا تهیه کنندگان سینمای ایران هوس کنند برای پروژه های سنگین BIG PRODUCTION دور خیز کنند. چون نیک می دانند نه امکانات فنآورانه آن و نه سایر ملزومات آن را در اختیار داشته و داریم. به گفته همه آنهایی که برای سینمایمان احترامی قائل هستند مزیت نسبی سینمای ایران حداقل در یک دوره نه چندان دیرپا نگاه ممتاز و دیدگاه خاص فیلمسازان ایرانی به روابط و مناسبات انسانی بوده است.

اگر خیال خودمان را راحت کنیم و پدیده بازی سازی در کشورمان را در ایستگاه آزمون و خطا به نظاره بنشینیم، قطعا" در این صورت سطح توقعات مان را کاهش می دهیم و حق طبع آزمایی را به فعالان این عرصه خواهیم داد. اما زمانی که شتابزدگی بعضی از سازمانها و رویکرد صرفا" ابزاری آنها به بازی آن هم از نوع تبلیغ مستقیم و شعاری را در نظر می آوریم، از هرز رفتن بودجه ها و فرصت ها افسوس می خوریم و از تکرار تجربه های ناموفق رنج می بریم. بنا کردن یک بازی بر بیس موتور پایه ای که کارکردهای متنوع آن بر گیمر نیمه حرفه ای هم پوشیده نیست اما چشم پوشی از قابلیت های این موتور به دلیل کمبود وقت یا کسری بودجه نتیجه ای جز دوری بیشتر علاقمندان بازی به تولیدات ملی در بر نخواهد داشت. این عارضه را بی آن که لازم باشد از کار خاصی نام ببرم، بیشتر در بازی هایی که برای مناسبت های مورد نظر سازمانها تولید شده اند، اغلب مشاهده کرده ایم و آه حسرت سر داده ایم . کافی بود در چنین مواردی سفارش دهنده یا تیم سازنده بازی به این نکته واقف می شدند که برای ساخت یک بازی خوب و زیبا که هدف اصلی اش سرگرمی مخاطب و یاد آوری رویداد یا مناسبت خاص در ذهن اوست، لازم نیست که به آب و آتش بزند و بر لزوم استفاده از انجین های پیشرفته پافشاری کند. وضعیتی که جز افزایش هزینه ها و کندی کار به خاطر نابلدی یا کم تجربگی به خاطر عدم آشنایی کافی با مختصات موتور انتخاب شده، حاصلی را یه بار نمی نشاند.

چرا راه دور برویم؟ 

در شرایطی که تولید بازی با الگو قرار دادن بازی های جذاب خارجی هنوز به نتایج دلگرم کننده ای نرسیده است، در گوشه و کنار افراد بی ادعایی با توسل به ایده هایی مستقل و پرهیز از بلند پروازی های بی جهت توانسته اند بازی هایی متفاوتی را خلق کنند و به سراغ ژانرهای دیگری بروند که توانایی حق مطلب را در آنها داشته اند. جالب تر آنکه همین نمونه کارهایی که در مراحل پیش تولید و تولید در بوق وکرنای تبلیغات قرار نمی گیرند و انتظارات را هم بی دلیل نسبت به خود بالا نمی برند، بعضا" با موفقیت هایی در مجامع بین المللی روبرو می شوند.!  درخشش بازی BO در freeplay 2010 شاید یکی از مصادیق روشنی باشد که به آن اشارت رفت. از زبان متخصصان و کارشناسان ویژگی های خوب و هوشمندانه ای از این بازی و طراح آن خوانده ام. امیدوارم نیاید روزی که در تلاش برای راه رفتن مانند دیگران، باعث شود راه رفتن خودمان را نیز از یاد ببریم.! به نظرم اگر مرکز سرگرمی های سازنده کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که شروع خوبی را در ورود به بازی های بسیار ساده برای خردسالان و کودکان داشت، آرام آرام شیب بازی هایش را به سطوح و مراحل بالاتر و پیچیده تر ارتقا می داد، شاید امروزه نمونه های بیشتری برای بازی های ساده اما فراگیر ایرانی چون بو و سیاره خاموش داشتیم. یکی از راههای شناخت علائق و گرایشات ذوقی مخاطبان قبل از سرمایه گذاری برای طراحی و ساخت یک بازی، تهیه فهرستی از بازی هایی است که در بین جامعه مخاطبان بیش از سایر بازی ها دست به دست می شود یا مورد بحث قرار می گیرد. نمیدانم با من هم نظر هستید یا نه. در اطراف ما طرفداران بازی های موسوم به  hidden object و flash کم نیست اما نگاهی به مونیتور مقابل گیمرهای این بازی ها حکایت از خالی بودن چنته ما از بازی هایی به این سبک است. بهتر از بنده می دانید که حرف اول و آخر را در این زمینه بازی های خارجی می زنند و هزاران نوع آن را با یک اینترنت پر سرعت خانگی می توان دانلود کرد و اوقات خوش و شیرینی را با آنها گذارند. پرسش اینجاست که سرمایه گذاری برای تولید این بازی ها و انباشت بازار از نوع ایرانی این بازی ها چرا مورد غفلت قرار گرفته است.؟ آیا چون گرافیک ساده این بازی ها خیلی جای مانور و خودنمایی ندارد و یا مراحل پیشرفته و پیچیده ای از جنس بازی های ماجرایی و اکشن در آنها نیست، دون شان خود می دانیم به این بازی ها فکر کنیم.؟

...راقم این سطور در خود صلاحیتی برای اظهار نظر کارشناسی دقیق در این زمینه ها ندارد و غرض از این یادداشت فقط توجه دادن ناشران بازی و بازی سازان به شرایط بالنسبه مناسبی است که در بازار محصولات سمعی و بصری در این مقطع از تاریخ کشورمان بوجود آمده است. اگر با هوشمندی و شناخت درست نیاز مخاطب و داشته های علمی و تکنیکی خود طرحی نو در عرصه بازی های رایانه ای بیندازیم و بدانیم که در چه راهی باید قدم برداریم، مطمئنا" موفق به تولید بازی هایی خواهیم شد که به مرور ساخت آنها با همه جزییات و جذابیت هایشان شگرد ما خواهد شد. فقط کافیست قدری در جایگاهی که در آن ایستاده ایم، بیشتر بیندیشیم.

/ 29 نظر / 8 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رفیعی

.....مانند(اکشن و ادونچر) گیمرها در بازار به دنبال چه هستند ؟ 1: بازیهایی که سبک جدیدی را ارائه دهند 2: بازیهایی که نوآوری هر چند مختصر در سبک قبلی خود ایجاد کرده اند 3: بازیهایی که نسبت به نسخه قبلی خود پیشرفتهایی را در جذابیت بازی جدید ارائه کرده اند که شامل (صدا - دوربین- کارکتر-گرافیک بازی-امکانات تحت اختیار گیمر-گیم پلی-داستان-و....)و....

فرشاد عظیمی

جناب رفیعی با توجه به تعریفی که ارائه کرده اید گیمرهای ایرانی تا کجا با بازیهای تولیدی داخل همراه خوهند بود و حاضرند در رقابت با بازی خارجی وقت خود را در اختیار بازی وطنی قرار دهند؟ آیا در میان بازیسان ما کسانی هستند که بخواهند طبق خواسته این گیمرها(به تعبیر شما) بازی بسازند؟ چرا تا کنون بازی آپدیت شده یا با ورژن جدید از بازی ایرانی نداشته ایم؟

بابک کرباسی

سلام به همه دوستان به نظرم این بحث را به صورتی پیش ببرید که فراموش نشه اینجا به دلیل نبودن قوانین کپی رایت ، هر پروژه بزرگ داخلی که بوق و صدای تبلیغات بین المللی و ماهواره ای و اینترنتی مثل pes , COD و... رو نداشته باشه ، محکوم به شکسته ! بازیکن ها و مخاطبان ایرانی به دلایل مختلف که بخش قابل توجهی از اون بر عهده معاونت سینمایی و ارشاد است ، فرهنگ خرید و استفاده از بازی ها رو ندارن ! بابا ، اینجا بازیکن توی یک سال تقریبا 20 الی 30 بازی سطح یک دنیا رو تجربه میکنه ! اون هم تقریبا مجانی ! بازی سازان ایرانی که معجزخ نمی تونن بکنن ! باید فعلا به تشویق بازی ایرانی رو بخرن !

بابک کرباسی

شما حساب کنید در اون طرف دنیا ! (کشورهای صاحب حقوق کپی رایت) یک جوان می تونه توی یک سال 3 الی 5 شاید هم 10 بازی رو بخره ( 10 ضرب در 35 - 49 دلار پول هر بازی= 350 الی 500 دلار ! ) ولی توی ایران یک نوجوون می تونه در ماه 5 الی 10 بازی رو بخره !!! خوب ، اینجوری اینجا همه به جای بازیکن ، بازی خور هستند ! همه کارشناس های اروپایی رو چهارمیخه میچسبونن به دیوار ! بازی ساز ایرانی اگه بتونه بازی رو تو ایران بفروشه ، حتما می تونه تو دنیا بترکونه ! (بازار خبری بازی سازان رو )

بابک کرباسی

یک راه حل به ذهن من رسید (با بی تجربگی و خامی) با مسئولان محترم بیان کردم . امیدوارم یه روزی اجرایی بشه ! ... بازی های خارجی باید گرون تر و کمتر فروش بره (به ضرر توزیع کننده نشه) ولی بازی ایرانی باید با سطح کیفی مناسب اجازه تکثیر و نشر عمومی رو بگیره ! اگه بازی هایی مثل .... و .... نمیومد تو بازار ایران ، شاید الان اسم بازی ایرانی = فیلمفارسی نبود ! الان هم میشه جلوی ضرر رو گرفت

رفیعی

در مجموع بحثها باید بگویم برای هر مشکلی یک راه حلیست ، برای حل مشکلات ماهم راه حلهای متعددی وجود دارد اما همه آنها در آخر میرسند به حمایتهای دولت محترم و اینکه تا چه اندازه سر کیسه را شل می کند تا این هنر صنعت نوپا تبدیل به یک صنعت ارز آور برای کشورمان بشود . بازیهای رایانه ای یک صنعت است و هر صنعتی نیاز به زیر ساختهایی دارد و متعاقبا این زیر ساختها حمایت و بودجه کلان دولتی را می طلبد.ما انتظار داریم که یکسری زیر ساختها که از طرف دولت ساخته نشده را خود انجام دهیم که غیر ممکن است.

رفیعی

دوست عزیز جناب عظیمی در پاسخ سوال اول شما باید بگویم . گیمرها در سطح بازار کشور چند دسته اند الف: آنهایی که تازه کارند و حتی یک عنوان ایرانی هم تست نکرده اند ب: گیمرهایی که بازیی را تهیه و بازی نموده و از بازی ایرانی دیدگاه منفی پیدا نموده اند د: گیمرهایی که با اینکه بارها بازیهای متعدد ایرانی را بازی نموده اند و خواسته اشان براورده نشده بازهم حاضر به خرید عناوین دیگر هستند این دسته گیمرهای حرفه ای تری هستند که میخواهند میزان پیشرفت بازی سازی در ایران را ببینند و نه لذت بردن از آن بازی خاص.در مجموع تمامی این گروه ها اگر عنوانی بیاید که بخشی از استانداردهای روز را داشته باشد حاضر هستند که بازهم ریسک کنند و آن را بازی کنند البته به امید اینکه این بار با بازی متفاوت تری روبرو بشوند.حالا ،ساخت یک بازی متفاوت بخشی از کارش از دست ما بر می آید عمده آن نیاز به زیر ساختهایی دارد که از توان بخش خصوصی خارج است ( دولت ).

حسین شیرزادی/ مسئول تامین موسسه سینما هفت

سلام جناب فروتن، قصد نداشتم مصدع اوقات شوم اما اتفاقی را شاهد بودم که احساس وظیفه کردم شما را در جریان بگذارم. دیشب حول و حوش 9 شب بود که از دفتر شرکت خارج شدم، وارد خیایبان ولیعصر که شدم با منظره درد آور مسبوق به سابقه ای در خیابان ولیعصر روبرو شدم، یک کارتن که روی آن فیلم در حال فروش بود، به عادت معهود گفتم لابد فیلم های خارجی زیر نویس دار است اما جلوتر رفتن و دیدن نسخه های کپی شده لج و لجبازی، کل مجموعه قهوه تلخ، کل مجموعه قلب یخی برایم بسیار بسیار حیرت آور، این تعجب مفرط ناشی از عیان بودن کم نظیر این اتفاق داشت شنیده بودم قاچاق فیلم های ایرانی را در برابر مترو یا فلان بیمارستان اما بر خیابان ولیعصر، مرکز شهر و آنهم اینطور علنی برایم جای تعجب داشت. فروشندگان را که دیدم چیدمانشان اینگونه بود که یک نفر مشغول تبلیغ بود و دو نفر که درشت هیکل تر هم بودند پاسبانی ایشان را میکردند، تصمیم گرفتم به نهاد قانونی مسئول برخورد با این اتفاق گزارش بدهم، با آقای دکتر نوروزی تماس گرفتم و از ایشان یاری خواستم ایشان فرمودند که نهاد مربوطه ، ستاد مبارزه با قاچاق، در حال حاضر در دسترس نیستند و کاری نمیشود کرد. با چشمان

فرشاد عظیمی

جناب شیرزادی این مسئله دردآور عواطف تمام دوستداران سینما را جریحه دار کرده و اندیشه و فکر ایشان را به چالش کشیده که چرا پس از چند سال تلاش برای مبارزه با کپی و سرقت و سوء استفاده هنوز هم این اتفاق در حال تکرار است، دزدان ناموس ویدئورسانه حتی به تضرع و التماس جناب مهران مدیری هم وقعی ننهاده اند. سوال جدی این است که تا کی باید شاهد چنین پدیده ای باید باشیم؟ آثار این پدیده شوم بر فعالیت اقتصادی خانواده ویدئورسانه کشورمان سایه افکنده است و موجب ورشکستگی کسان بسیار و سود جویی ناکسان اندک در این میان شده است.

رفیعی

در تائید فرمایشات دوستان در مورد قاچاقچیان خیابان ولیعصر باید بگویم به این علت که محل کار بنده در ولیعصر می باشد هر روزه شاهد رشد این دسته از قاچاقچیان فرهنگی می باشم .پس از جمع آوری کمی اطلاعات از این افراد متوجه گشتم که یک باند بزرگ می باشند که از میدان ولیعصر تا چهار راه ولیعصر را پوشش می دهند و با یکدیگر هم هماهنگ هستند .البته شایعات مختلفی در مورد آزاد کار کردن این باند شنیده ام که امید وارم حقیقت نداشته باشد و اینکه چرا ستاد با این همه ادعا ها و نیروی انتظامی با آنقدر .... هیچ یک در این حداقل 2 سال کاری نمی کنند .