شبکه نمایش خانگی در سال 90

سال ۱۳۹۰ را در حالی پشت سر می گذاریم که شبکه ویدیویی کشور در غیاب شبکه های خصوصی تلویزیونی در ایران، بار دیگر گوشه ای از ظرفیت های خود را برای تولید برنامه های نمایشی متفاوت از تولیدات معمول سیمای جمهوری اسلامی ایران به نمایش گذاشت. شبکه ویدیویی در ماموریتی نانوشته فرصتی را فراهم ساخته است تا هم برنامه سازان و سینماگران تنفس در هوای تازه ای را تجربه کنند و هم بینندگان در انتخاب و تصمیم گیری برای تماشای برنامه های مورد علاقه خود در کوران رقابت شبکه های داخلی و ماهواره ای تلویزیون، چشم به گزینه دیگری نیز داشته باشند. در نیمه اول سال بسیاری را عقیده بر این بود که پدیده شبکه نمایش خانگی تب تندی بود که زود به عرق نشست و باید دوباره نقش حاشیه ای برای آن قائل شد. این عده کاهش بهای رایت فیلم ایرانی، کاهش تیراژ آثار، کم شمار شدن عناوین ایرانی در شبکه و نمودهایی از این دست را مدارک و ادله ای محکمه پسند برای اثبات افول شبکه پس از یک دوره استثنایی اوج آن می پنداشتند.


در آنسوی ماجرا مدیران موسسات ویدیو رسانه در نیمه اول سال در خلوت خویش به این می اندیشیدند که حاصل سرمایه گذاری آنها برای خرید رایت ویدیویی در سال ۸۹ با یک حساب و کتاب ساده نه تنها در اغلب موارد با سود همراه نبوده بلکه زیان وتراز منفی نشان می دهد. در این میان مدیران موسساتی که محافظه کارانه به خرید حداقل عنوان ایرانی بسنده کرده بودند، آسیب کمتری را احساس می کردند و در اقدامی انسانی و بشر دوستانه! با همکاران زیان دیده ی خود ابراز همدردی کرده و آنها را از ادامه بلند پروازی برحذر می داشتند.

لطفاً متن کامل این یادداشت را در وب سایت روزانه های سینمایی بخوانید.

/ 1 نظر / 11 بازدید
مریم

سلام مطالبتون خیلی جالب بود موفق باشید